Mijn tuin zit aan ons huis vast, of ons huis zit aan mijn tuin vast, net hoe je het bekijkt, je moet een klein trapje af naar mijn tuin, want die is laager dan ons huis, maar mijn tuin wordt steeds NOG een beetje laager, mijn vrouw heeft mij uitgelegd hoe dat komt maar ik snapte het niet helemaal, iets met ferzakken ofzo, maar enniewee: er komt een kier tussen ons huis en de teegels van de tuin.
Toen ik dat voor het eerst zag fond ik er niet veel aan, je kon niets zien in die kier, het was er helemaal donkerzwart, maar toen ik beeter keek en eens snufte bij de kier, merkte ik dat uit die kier een heel spesjale lucht komt, het is een lucht die je eigenlijk niet hoort te ruiken, het is de lucht van onder de grond, een beetje stoffig en koel, een aude lucht, die naar steenen en aarde ruikt, maar ook nog naar iets anders…
Snuffen
Ik stond bij die kier en deed heeeeel goed snuffen, wat rook ik nau toch?, en leek het niet net alsof ik iets hoorde beweegen, daar onder de grond?, en zag ik niet iets glinsteren…. nee, het was weer weg.
Elke dag en elke afond snufte ik bij de kier, en ook al had mijn vrouw er een paar steenen overheen gelegd, ik kon tóch die geur ruiken, die geur van dat aude maar ook met een soort beebiegeur erbij, heel freemd.
Op een dag lag ik op het terras en mijn vrouw zat naast mij, we hoorden gerommel, alsof er iets ferschoofen werd, mijn vrouw keek om zich heen, maar ik stond al bij die kier, en ja hoor!, één van de steenen die over de kier heen lagen werd opzij geduuwd.
Toen snapte ik natuurlijk meteen het hoe en het wat, en waarom ik een beebiegeur had gerooken!, ik ben een katerman met erfaaring als jager, en dezelfde afond bracht ik een beebie-ratje naar binnen voor mijn mensen, ik deed heel foorzichtig, liet hem los en ging weer naar buiten.
Mijn mensen gingen heel druk doen, maar ratjes zijn niet dom, ook niet als ze nog klein zijn, en de beebie had zich goed ferstopt, mijn mensen weeten ook dat ze zelf weer naar buiten gaan, dus alle deuren bleefen open, tot heel laat in de nacht.
Oefenen
Mijn vrouw zag de kleine rat de folgende ochtend naar buiten loopen en ze was opgelucht, maar dezelfde afond kwam ik binnen en riep mijn man Keef heeft weer iets!, ik was al weer naar buiten, ik had de beebie binnen gebracht en wilde kijken of ik er nog eentje kon fangen.
Het was een fantastiese tijd, eerlijk waar, ikzelf heb kunnen oefenen met jagen en de beebie-ratjes hebben geleerd dat ze op moeten letten voor tijgers, daarom kan ik ze nu niet meer fangen maar dat geeft niets, niemand is gewond geraakt, we hebben met zijn allen afontuuren beleefd en het was keigezellig.
****
Ik tetter steeds harder voor vreede, waarom hooren ze me niet?!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

uitgekomen dat zij de deur voor me open deden als ik van binnen naar buiten wilde, en dat ik zelf de deur open duwde wanneer ik weer van buiten naar binnen wilde. En dat werkte al die jaren prima. Maar nu heeft mijn personeel zelluf bedacht dat de portiersfuncie uit hun arbeidsovereenkomst geschrapt kan worden, want er hangen nu flappen voor de tuindeur waar ik doorheen kan wandelen wanneer ik maar wil. Nou ja, het voordeel voor mij is dat ik nu zelf stilletjes naar buiten kan sluipen wanneer ik maar wil, zolang de buitendeur open staat. En natuurlijk ook weer gemakkelijk naar binnen kan. Dus eigenlijk komen die flappen me wel goed uit bedenk ik me.
Rustig
Ik ben geen Siemees dat is gewoon zo, Siemezen dat zijn praters van zichzelf, als je jhet bent dan praat je maar ik ben het dus niet en thuis zeg ik niet feel.
thee drinkt ondanks dat deze temperaturen eerder uitnodigen tot furkoelende drankjes. Vragend leg ik mijn koppie op zijn arm. Eindelijk komt hij een stukje overeind. ‘Ik heb last van mijn hooikoorts, snoepie. Dan heb je rust nodig’. Dat snap ik niet helemaal, we hebben hier toch geen hooi? ‘Het betekent dat je een soort van furkouden bent, een beetje net zoals wat jij weleens hebt met niezen, dan moet je ook snotteren en heb je soms een extra catnap nodig.’ Aha, nu weet ik wat me te doen staat. Waar ik me altijd beter van ga voelen, zijn liefde en knuffels. Ik besluit mijn tactieken om te gooien en begin zachtjes met mijn pootjes te kneden terwijl ik kopjes tegen zijn kin geef. Jajim furmaakt zich ondertussen wel met het zoeken naar een apurritiefje.”
ik voel me al stukken beter na de knuffels en mijn dutje. Weten jullie wat? Ik knutsel wat leuks voor jullie in elkaar. Jullie blij, ik blij.’ En er komen lege keukenrolletjes en pritstiften tevoorschijn. Al theedrinkend knutselt hij wat in elkaar. Pas als we gekraak van een zakje partymix horen, springen we allebei op. In een kartonnen doos staan allemaal rolletjes rechtop en strak tegen elkaar. Frou Frou en ik sluipen op de geur af en als eerste steek ik mijn neus in een rolletje. Met mijn linkerpoot hengel ik er een snoepje uit, het heeft de kans nog niet om op de vloer te vallen of ik vang het op met mijn bek. ‘Kijk Frou, zo doe je dat!’ miauw ik smakkend. Als je mens even wat anders aan de poot heeft, moet je jezelf furmaken. Een paar uur lang hengelen we Saame wat af en smikkelen het ene na het andere snoepje op. Tussen de furpleeg-sessies door natuurlijk.”
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Dat pik ik niet, dacht ik. En ik besloot de aanval in te zetten. Mijn jachtinstinct nam het volledig over van mijn gezonde verstand. Ik ging in de sluiphouding liggen. Nou ja, voor zover dat ging op een wiebelend canvas. Met mijn achterwerk parmantig in de lucht begon ik te wiebelen om vaart te maken. Waggel, waggel, waggel.
Met de waardigheid, zoals alleen katten die kunnen opbrengen na een totale mislukking, krabbelde ik achteruit. Ik gleed half op mijn zij terug de schutting op. Ik schudde mijn pootjes uit en deed alsof er niks gebeurd was en begon direct mijn vacht te wassen.