De afgelopen week heb ik weer ‘s aan de rand van m’n zwembad gezeten om over ‘t weiland uit te kijken. Gewoon, omdat het kon, want de zon scheen soms heel even en de woei van vorige week was echt weg. Ik dacht nog, als ‘t zo kan blijven tot aan kerssemus, dan ben ik dik tevreden.
Korterder
Nou weet ik niet hoe ‘t bij jullie thuis is gegaan, maar vanaf zondag kreeg ik het gevoel dat de dagen ineens een heel stuk korterder aan het worden zijn.
Zoals gewoonlijk stapte ik tegen de avond naar binnen toen ‘t buiten donkerder begon te worden, want dan is het zo rond de tijd dat m’n diner geserveerd wordt. Maar wat denk je? M’n personeel zei gewoon dat ik te vroeg was en dat ik nog heel even moest wachten. Maar ik ben nou eenmaal een gewoontekatermans, en m’n buik geeft vanzelluf aan wanneer ‘t etenstijd is. Gelukkig had ik nog wat brokjes in m’n etensbak liggen, dus die heb ik toen maar even demonstratief weg zitten knabbelen. Nadeel daarvan was alleen dat toen m’n diner eindelijk geserveerd werd, ik eigenlijk niet zoveel trek meer had. Voor het mooie heb ik toen nog wel een paar hapjes natvoer gegeten voordat ik in de vensterbank ging liggen uitbuiken, om later op de avond nog de rest van m’n diner op te eten. Maar toen had ik geen trek meer in m’n snekkies voordat m’n nachtdienst begon, dus m’n hele vaste ritme lag overhoop.
Prinsiepe
Nou weet ik heus wel dat ik echt niet omkom van de honger wanneer ik tien minuten langer moet wachten op m’n eten, maar het gaat mij gewoon om het prinsiepe. M’n personeel kijkt zelf ook nooit op dat grote ronde ding aan de muur om te zien of ze al trek hebben, want bij hun werkt ‘t eigenlijk net zoals bij mij. Maar zij hadden bedacht dat, omdat er ineens een uur verdwenen was vanwege wat ze wintertijd noemen, we saame 
elke dag tien minuten later zouden eten, om eraan te wennen. Dus zat er voor mij niks anders op dan maar mee te gaan met dat gekke idee, hoewel ik natuurlijk wel luidkeels heb lopen mopperen en draaien want ik begrijp gewoon niet waarom dat gedoe met een uurtje erbij en een uurtje er af elk jaar opnieuw nodig is.
Maar ik moet zeggen, inmiddels ben ik na bijna een week al gewend aan die andere etenstijden hoor, dus ik blijf er geen drama van maken. Al zal ik sommige dingen die tweebeners doen nooit helemaal snappen.
Maar deze week was het later eten niet het enige dat veranderde in huis. Ik zal je mauwen wat er nog meer is gebeurd.
Al zo lang als ik hier in huis woon, staan m’n etensbak voor brokjes en m’n drinkschaaltje met vers water naast elkaar in zo’n platootje op een rustig plekje in m’n keuken. En dat werkt prima voor mij. M’n lunch en avondeten worden elk in een apart bakje geserveerd op ‘t matje voor m’n platootje, en die bakjes worden nadat ik ze heb afgewassen door m’n personeel weer netjes opgeruimd.
Nou kwam ik van de week weer ‘s binnen voor m’n lunch, en toen was m’n hele platootje ineens verdwenen! Er stond een rare vierkante bak naast m’n brokjesbak, waar straaltjes water uit kwamen. Ik wist echt niet wat ik zag, en al helemaal niet wat ik ermee moet. Gelukkig staat m’n oude schaaltje met vers water ook nog steeds in de buurt, want ik vind dat vierkante ding heulemaal niks. Er komt geluid uit omdat ‘t water beweegt, en dat heb ik nog nooit meegemaakt. ‘t Stoort me helemaal niet dat dat ding er staat, want ik smul nog steeds van m’n brokjes die er naast staan. Maar ik heb er nog geen druppel uit gedronken.
Wennen
M’n personeel hoopt dat ik er gewoon nog even aan moet wennen, en dat als ik er eenmaal uit gedronken heb, dat ik nooit meer een andere waterbak wil. Maar eigenwijs als ik ben loop ik nog steeds liever naar m’n oude vertrouwde waterschaaltje als ik dorst heb. Want ik ben en blijf nou eenmaal een gewoontekatermans die eerst nog even niks van allerlei nieuwigheden wil weten. Al mauw ik niet dat ik er nooit water uit zal drinken, want het heeft tenslotte toch ook een half jaar geduurd voordat ik eindelijk in m’n nieuwe krabton onder het kleine slaapkamerraam wilde gaan liggen. Dus ik geef het gewoon nog even wat tijd. Een half jaartje of zo…
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
Ik kon altijd goed brokjes eete, echt waar, elke afond kreeg ik een bord met brokjes en als het ochtend was dan had ik bijna alles op, en dan lustte ik nog meer brokjes.
Liefe friendjes en friendinnetjes,
Wij naar Ollie zijn woonplaats en straat gereeden, door de huizen hadden we minder last fan de harde wind, en hebben foor hem troost-en steunmuuziek gespeeld want zijn poot deed weer pijn nadat hij een dag eerder heerluk had gerend, gespeeld en getreend. We hebben feel nummers met elkaar gespeeld, Kasper had solonummers maar speelde ook saamen met Belle samba muuziek. We hoopen dat Ollie het heeft gehoord en dat het hem steun heeft gegeefen. Door de muuziek waaren we zelluf heel blij geworden want er zijn toch wel eemooties, we hebben een fijn plekje opgezocht waar we het fisje hebben gegeeten. Belle zou eerst mee naar de folgende lookaatie maar omdat we nu al zoo dicht bij haar huis waaren en het slecht weer was stelde ze foor om haar alfast thuis af te zetten.
Bij de folgende opfang konden we een mooi parkeerplekje finden terwijl ik de enfelop in de bus stopte zijn de anderen tussen de boomen en struiken gaan zitten daar hadden ze feel minder last fan de harde wind en konden dichtbij de ferblijfen fan de dieren zitten. Ze, de dieren, konden hun niet zien maar wel de muuziek hooren fan de saksoofoon, fieool en gietaar. Kasper was blij dat hij thuis was want het begon steeds harder te waaien en te reegenen. Het was oofer de afsluitdijk wel een mooi gezicht met de hooge golfen.
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Hier precies hetzelfde Roover. Mijn bakje is leeg. Mijn manmens zeg dat het nog een uur vroeger is. Maar daar klopt volgens mij niks van. De honger in mijn maag zegt dat het al een uur later is. De mensen hebben volgens mij de tijd gestolen.
belachelijk concept, maar zolang de brokjes uiteindelijk kwamen, zouden wij ons personeel nog één kans geven.
Miauw hier ben ik weer op Minnie dinsdag. Ik wil het vandaag met jullie hebben over tijd. Als poes heb ik alle tijd van de wereld. Of nu ja bijna dan want als ik een lekker noepie krijg of zo’n overheerlijke likwit snek dan ben ik er als de kippen bij. Want die kunnen hard rennen hoor die kippen. Lezen jullie weer gezellig mee?
hapje nam ik een slokje. Ja dat water stond er ook al een dag maar met water is het anders vind ik. Als dat wat ouder is dan smaakt dat net ff wat lekkerder. Is denk ik een instinct van van vroeger toen katten nog op straat en in het wilde leefde.
Ik schudde met mijn kopje en er begon me ook weer iets te dagen. Ah weer iets van die tweebeners dus. En hoe moet dat nu met mijn ontbijt? Want foor jou is het nu 8 uur maar mijn katteklokje vindt toch echt dat het al 9 uur is.