Japie: meowe balans met oude gewoontes

Dat het leven stom is zonder tante Catootje dat hoeven we niemand te furtellen. Mo heeft ons uitgelegd dat we met elkaar een nieuwe balans moeten zien te vinden. Want Catootje was de baas in huis en zij bepaalde het ritme van alles.

Het is best bijzonder dat er maar één ding is veranderd en dat alles anders is. Daar houden we niet zo van, dat dingen veranderen. Daarom bedachten we een simpele oplossing. We zetten de klok terug in de tijd, alleen dan zonder m’n tante.
Die blijft furever die purrachtig fonkelende ster, omringd door alle lieverds die op aarde zo enorm gemist worden. Ieder donker klim ik in mijn boom, die stevig is vastgesjord met een knalgroene spanband. Zo ziet de wind dat hij die niet om mag blazen. Het werkt, want knalgroen heeft de stormen Austen en Boelo al verslagen.

Afwas

Een heel grote verandering is dat er geen afwas meer is. Een nachtmerrie kan ik jullie verzekeren. Want ik als oppermeester in het schoonmaken van halflege bakjes – volgens mijn mens zijn ze meer dan halfvol, het is maar hoe je het miauwt – ben ik ongevraagd werkloos.
Mijn vrijgekomen tijd wil ik nuttig inzetten. Ik moest denken aan mijn oude hobby waar ik heel bedreven in was toen ik hier net kwam wonen. Al is het op de kop af vijf jaar geleden ik weet nog purcies hoe het werkt. Voorpoten op haar benen en kop op het bord dat ze op schoot heeft. Als ze dat hoger tilt, zet ik gewoon mijn poten op het randje. Dan kiept de inhoud vanzelf op de grond.
Of voor haar neus gaan zitten als ze aan tafel eet. Met mijn brede kop het bakje yoghurt wegduwen is zo gepiept. Zij verpest de sfeer door ‘nee, Japie’ te zeggen. Steeds feller, ’NEE!’ Dat is niet aardig, vind ik. Ik wil haar alleen maar helpen. En voorkomen dat ik omval van de honger.
Ik loop al weken rond met een knorrende maag. Daar word ik dan weer sjagrijnig af. Ook hierin blijkt de oplossing een fluitje van een cent. Op het pleintje achter mijn huis staan veel kliko’s. Omdat niet iedereen zijn bordje netjes leeg eet, schrapen mensen hun vreetplateaus leeg in die megaprullenbakken. Niet iedereen mikt trefzeker en daar zit mijn geluk. Er zijn twee opties. Of ik eet de restjes zelf op. Maar dat is minder efficiënt voor mijn rommelende buik. Beter wacht ik op piepbeesten die zichzelf eerst volvreten aan de aardappelen met vette jus. Zo sla ik twee vliegen in één klap. Met een beetje mazzel komen er zelfs GBK’s op af. Dat is extra feest voor mij. En voor mijn broer. Want natuurlijk mag Foppe mee eten van zo’n goudbruine rakker, met zijn lange schubbige staart.

Boomerang

Foppe heeft trouwens ook weer wat oude gewoontes opgepakt. Waar in mijn vorige blog de vlag uitging omdat het zo goed gaat met zijn buik kwamen de zorgen om hem als een boomerang terug. Hij moet gedacht hebben, wat mijn moeder kan, kan ik ook en dat is heel veel drinken. Hij banjerde van waterbak naar waterbak. Regen was een feestje, want water uit plassen is extra lekker. ‘Dat gaat Mo niet leuk vinden’, miauwde ik hem, maar zijn oren deden het niet goed. Want hij bleef lebberen.
Ook daarna luisterde hij niet naar me, toen hij furstopt zat onder het dekbed met een blaas die op knappen stond. ‘Doe het nou gewoon voor één keer op die witte balletjes’, tetterde ik door de dikke stof heen. ‘Ik zal echt niet kijken als je op de plastic plasdoos gaat.’ Maar nee hoor, hij wilde er niets van weten. Zelfs niet na dreigementen van ons mens dat hij anders mee moest naar witjas.
Hij bibberde zo hard toen hij in de rammelbak werd overgeheveld dat seismografen alarm sloegen voor een lokale aardbeving. Toen hij terugkwam had hij extra gaten in zijn jas. Zo niet handig met de koude oostenwind die af en toe al vlaagt. Foppe was zo opgelucht toen hij weer op honk was dat hij spontaan alles liet lopen. Ook zo’n typisch oud gebruik van hem.

Toonladders

Zelfs Mo doet zoals ze vaker doet. Het verdriet in een doosje stoppen dat af en toe open mag. ’s Nachts bijvoorbeeld als ze het warme lijfje van tante Cato niet naast haar voelt. Mijn broer doet zijn best om de ijzige leegte op te vullen met een cursus opera zingen.
Van KeverT weet hij dat je het beste in het donker kunt oefenen. Dat baart de kunst. Liever ga ik op pad dan zijn toonladders aan te horen. Om thuis te komen met een overheerlijk piepbeest en die los te laten in de kamer. Daar komt Foppe op af en is Mo verlost van het kattengejank. Een purrrfecte deal lijkt me. Maar waarom schreeuwt ze dan alle buren wakker met haar ‘Nee, Japie, NEE!’

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over zes jaaren

Soms denk ik nog wel eens aan froeger, aan hoe het toen was, en aan hoe ik me toen foelde: ik zag heel weinig mensen, ik had geen speelgoed en ik wist niet eens wat dat was, ik was nog niet gekastraatsied en ik focht veel, ik was heeel slank en loeisterk, maar andere katers waren dat ook dus ik had vaak wonden en oferal litteekens.

Ferdwaald

Op een dag was ik ineens buiten, helemaal alleen, ik was daar nog nooit geweest, ik raakte ferdwaald toen ik terug naar huis probeerde te gaan, niemand kwam me zoeken, ik ferstopte me en wist niet meer wat ik moest doen, ik had zoveel honger en ik was wanhoopig, wat moest ik doen?, toen werd ik gefangen door mensen die ik helemaal niet kende en naar een plek gebracht waar allemaal andere katten waren, en ook honden.

Ferstoppen

Meestal denk ik daar allemaal niet meer aan, waarom zau ik, het is al lang geleeden en alles is helemaal goed gekomen, 🌟Bolle die hier voor mij woonde heeft mij aangeweezen aan mijn mensen, ze fonden het niet erg dat ze me niet konden zien omdat ik altijd onder de kooien lag, mijn vrouw had kouwstiks meegenomen, ze lag op haar buik en gaf me steeds een klein stukje, ze maakte haar arm lang maar ik moest toch een beetje dichterbij komen om het te pakken, daarna gaf ze het zakje kouwstiks aan mijn man en hij hield het hele zakje voor mijn neus, snel trok ik het mijn tanden uit zijn hand en ferstopte me ZO fer weg dat niemand me meer kon zien.

Twee daagen later kwamen mijn mensen me haalen, met mevrouw Irma, altijd als zij komt weet ik dat nog, ik kruip wel onder het bed maar ik ben toch niet zo bang voor haar want ik weet nog heel goed dat ik achterin haar outoo zat, naast mijn vrouw.

Feilig

Toen ik hier in huis aan kwam was wist ik het meteen: hier wil ik zijn, en hier ben ik feilig!, ik rook Bolle nog, en ook Popje, Grote Beer en Molly, ik moest wel wennen en ik fond het moeilijk, maar ik wist dat het goed zau komen.

Forige week zondag was die dag al zes jaaren geleeden!, al zes jaaren woon ik bij mijn mensen en schrijf ik op de blog, eerst nog bij Bertje, Saame met de sterren Loes en Oopa Floris en Brammie en Toby, het lijkt lang geleeden maar ook weer niet, ik herinner me iedereen nog en ik draag ze mee in mijn hart.

Froeger

Nau schrijf ik bij Ollie, met gelukkig ook nog vrienden van froeger en met nieuwe vrienden erbij, en ik ben al weer best lang Kever, een ronde jongen die goed feeren kan fangen, die altijd een mening heeft, En altijd honger roept mijn vrouw, nau ja!, ik speel spieraal in de nacht, oferdag ben ik in mijn tuin, ik hau van knuffels en kammen en borstelen, ik heb ferkeering met mijn Milamuisje, en ik kan keihard rennen.

Fechten

Mijn ooren hebben allemaal happen eruit van het fechten froeger, dat zie je meteen en dat blijft altijd zo, de litteekens op mijn neus kan je alleen zien als je heel goed kijkt, zo blijft mijn ferleeden altijd bij me, maar ik denk er niet vaak meer aan, de herinneringen aan froeger worden steeds waaziger, ze zijn er wel maar ik moet heel goed zoeken om ze te finden, en waarom zau ik dat doen?, mijn leefen van nu is veel fijner, het lijkt wel alsof het altijd zo is geweest, en nu ben ik Kever en maak ik van elke dag die ik krijg een feestje, zolang als dat kan.

 

Voor een keertje kan ik pas op maandag of dinsdag antwoorden, maar ik fergeet het hiet hoor, echt niet!

***

Natuurlijk blijf ik doortetteren voor vreede, ook al lijkt het niet te helpen, maar ik geef het nooit op!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep heeft het niet zo op verandering

De afgelopen week heb ik weer ‘s aan de rand van m’n zwembad gezeten om over ‘t weiland uit te kijken. Gewoon, omdat het kon, want de zon scheen soms heel even en de woei van vorige week was echt weg. Ik dacht nog, als ‘t zo kan blijven tot aan kerssemus, dan ben ik dik tevreden.

Korterder

Nou weet ik niet hoe ‘t bij jullie thuis is gegaan, maar vanaf zondag kreeg ik het gevoel dat de dagen ineens een heel stuk korterder aan het worden zijn.
Zoals gewoonlijk stapte ik tegen de avond naar binnen toen ‘t buiten donkerder begon te worden, want dan is het zo rond de tijd dat m’n diner geserveerd wordt. Maar wat denk je? M’n personeel zei gewoon dat ik te vroeg was en dat ik nog heel even moest wachten. Maar ik ben nou eenmaal een gewoontekatermans, en m’n buik geeft vanzelluf aan wanneer ‘t etenstijd is. Gelukkig had ik nog wat brokjes in m’n etensbak liggen, dus die heb ik toen maar even demonstratief weg zitten knabbelen. Nadeel daarvan was alleen dat toen m’n diner eindelijk geserveerd werd, ik eigenlijk niet zoveel trek meer had. Voor het mooie heb ik toen nog wel een paar hapjes natvoer gegeten voordat ik in de vensterbank ging liggen uitbuiken, om later op de avond nog de rest van m’n diner op te eten. Maar toen had ik geen trek meer in m’n snekkies voordat m’n nachtdienst begon, dus m’n hele vaste ritme lag overhoop.

Prinsiepe

Nou weet ik heus wel dat ik echt niet omkom van de honger wanneer ik tien minuten langer moet wachten op m’n eten, maar het gaat mij gewoon om het prinsiepe. M’n personeel kijkt zelf ook nooit op dat grote ronde ding aan de muur om te zien of ze al trek hebben, want bij hun werkt ‘t eigenlijk net zoals bij mij. Maar zij hadden bedacht dat, omdat er ineens een uur verdwenen was vanwege wat ze wintertijd noemen, we saame elke dag tien minuten later zouden eten, om eraan te wennen. Dus zat er voor mij niks anders op dan maar mee te gaan met dat gekke idee, hoewel ik natuurlijk wel luidkeels heb lopen mopperen en draaien want ik begrijp gewoon niet waarom dat gedoe met een uurtje erbij en een uurtje er af elk jaar opnieuw nodig is.
Maar ik moet zeggen, inmiddels ben ik na bijna een week al gewend aan die andere etenstijden hoor, dus ik blijf er geen drama van maken. Al zal ik sommige dingen die tweebeners doen nooit helemaal snappen.

Maar deze week was het later eten niet het enige dat veranderde in huis. Ik zal je mauwen wat er nog meer is gebeurd.
Al zo lang als ik hier in huis woon, staan m’n etensbak voor brokjes en m’n drinkschaaltje met vers water naast elkaar in zo’n platootje op een rustig plekje in m’n keuken. En dat werkt prima voor mij. M’n lunch en avondeten worden elk in een apart bakje geserveerd op ‘t matje voor m’n platootje, en die bakjes worden nadat ik ze heb afgewassen door m’n personeel weer netjes opgeruimd.
Nou kwam ik van de week weer ‘s binnen voor m’n lunch, en toen was m’n hele platootje ineens verdwenen! Er stond een rare vierkante bak naast m’n brokjesbak, waar straaltjes water uit kwamen. Ik wist echt niet wat ik zag, en al helemaal niet wat ik ermee moet. Gelukkig staat m’n oude schaaltje met vers water ook nog steeds in de buurt, want ik vind dat vierkante ding heulemaal niks. Er komt geluid uit omdat ‘t water beweegt, en dat heb ik nog nooit meegemaakt. ‘t Stoort me helemaal niet dat dat ding er staat, want ik smul nog steeds van m’n brokjes die er naast staan. Maar ik heb er nog geen druppel uit gedronken.

Wennen

M’n personeel hoopt dat ik er gewoon nog even aan moet wennen, en dat als ik er eenmaal uit gedronken heb, dat ik nooit meer een andere waterbak wil. Maar eigenwijs als ik ben loop ik nog steeds liever naar m’n oude vertrouwde waterschaaltje als ik dorst heb. Want ik ben en blijf nou eenmaal een gewoontekatermans die eerst nog even niks van allerlei nieuwigheden wil weten. Al mauw ik niet dat ik er nooit water uit zal drinken, want het heeft tenslotte toch ook een half jaar geduurd voordat ik eindelijk in m’n nieuwe krabton onder het kleine slaapkamerraam wilde gaan liggen. Dus ik geef het gewoon nog even wat tijd. Een half jaartje of zo…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Hoe ik weer brokjes leer eete

Ik kon altijd goed brokjes eete, echt waar, elke afond kreeg ik een bord met brokjes en als het ochtend was dan had ik bijna alles op, en dan lustte ik nog meer brokjes.
Lekker, die smaak.
En ook weeges het kraake dan had ik geluid in mijn kop en ik foelde me dan oer en sterk, dat heb ik gewoon nodig weeges ik heb ook angstklachten en dan is oer-gefoel de beste meediesijn.

En toen kwam de ooperazie aan mijn tanden. Eerlijk waar ik snapte het ook wel, want ik had best pijn in mijn bek alleen daar zei ik niks ofer het was wel zo dat ik snel boos was en ik fond het moeilijk om lief te zijn.
Na de ooperazie werd ik wakker zonder tanden onder alleen op de hoek had ik nog een tand en wat begin je met brokjes als je twee hoektanden hebt, nou niks daar kwam ik ook achter.

Dus na een poos begon ik te oefenen.
Bijten op mijn vrouw haar finger. Op een stokje en op lintjes en dan weer probeere en mijn vrouw bleef er altijd bij. Dat was ’s avonds laat in de keuken, dan foel ik me goed en feilig.
Het lukte niet. Elke keer fielen de brokjes er fan opzij uit. Dan waren er dagen dat ik helemaal niks probeerde weeges ik dacht het lukt toch niet.
En dan probeerde ik het toch weer.

Ik deed steeds hetzelfde. Brokje in de bek en kauwen. Gefallen brokjes liet ik liggen. En op een afond lukte het opeens met een brokje. Ik kon het in mijn bek houden en doorslikken. Andere brokjes weer niet. Het kraakgeluid had ik ook nog niet. Maar ik proefde wel weer de smaak fan brokjes en ik fond ze heerlijk. Zo begon het.
Elke afond oefen ik met mijn vrouw. Er fallen nog steeds brokjes uit mijn bek en kraake lukt geeneens maar elke afond lukt het beter om brokjes te eete. En misschien komt het kraake ook weer terug ik blijf probeere.

Triton brengt de muziek naar iedereen

Liefe friendjes en friendinnetjes,

Om de donaatie naar de ferschillende dierenopfangen te brengen had nogal pooten in de aarde. Het zit zo… we zijn allemaal een beetje bang foor blafferts dus was de fraag hoe brengen we het dan bij de betreffende opfang. Na ooferleg fia het belfiedeoo-apparaat beslooten we het bedrag met onze ceedee in een enfelop te doen en het daar afgeefen.
Ik zag het eerluk gemauwd niet zitten om alleen te gaan, gelukkig dat alle friendjes mee wilden. De muuziek- instruumenten had ik de laatste keer dat we in onze stuudieoo waaren al meegenoomen want je weet maar nooit of we ergens gingen speelen.

Opfang

Ik kreeg een lief berichtje fan Kasper om foorzichtig te zijn weegens de harde wind, echt Kasper. Eerst Beertje en Figo opgehaald daarna Kasper, Bas en Belle. Belle zorgde foor ekstra sfeer want ze had niet alleen de sambaballen meegenoomen, een hoed opgezet en een jas met feel kleuren aangetrokken, ze had ook makreel bij de fismeneer opgehaald die bij haar foor de flet staat.
We gingen eerst naar de opfang waar Belle een poosje had geloosjeerd foordat ze bij haar frouwtje kwam woonen, Belle heeft aan ferzorgers de enfelop met donaatie en ceedee gegeefen. Ze herkenden Belle en er waaren emooties maar wel mooie. Naast de opfang was een goed parkeerplekje we hebben daar een paar nummers gespeeld maar er stond zofeel wind dat we fermoeden dat ze er binnen niets fan konden hooren. Belle haar frouwtje werrukte deeze dag in de buurt daar zijn we heen gereeden en hebben foor de deur heel hard getoeterd en gezwaaid, Belle met de sambaballen in haar pootjes.

Wij naar Ollie zijn woonplaats en straat gereeden, door de huizen hadden we minder last fan de harde wind, en hebben foor hem troost-en steunmuuziek gespeeld want zijn poot deed weer pijn nadat hij een dag eerder heerluk had gerend, gespeeld en getreend. We hebben feel nummers met elkaar gespeeld, Kasper had solonummers maar speelde ook saamen met Belle samba muuziek. We hoopen dat Ollie het heeft gehoord en dat het hem steun heeft gegeefen. Door de muuziek waaren we zelluf heel blij geworden want er zijn toch wel eemooties, we hebben een fijn plekje opgezocht waar we het fisje hebben gegeeten. Belle zou eerst mee naar de folgende lookaatie maar omdat we nu al zoo dicht bij haar huis waaren en het slecht weer was stelde ze foor om haar alfast thuis af te zetten.
Dat begreepen we heelemaal want het was echt wel slecht weer, met heele harde wind en reegen, daarom beslooten ook Bas en Kasper dat ze naar huis zouden gaan nadat we bij hun opfang waaren geweest. Bij de Stichting, waar Bas fandaan komt, hebben we snel de enfelop in zo een briefenbak gedaan want we fielen met onze flowerpower-kemper heel errug op en wilden daarom zo snel moogeluk weg, Bas hebben we feilig thuis afgezet.

Parkeer

Bij de folgende opfang konden we een mooi parkeerplekje finden terwijl ik de enfelop in de bus stopte zijn de anderen tussen de boomen en struiken gaan zitten daar hadden ze feel minder last fan de harde wind en konden dichtbij de ferblijfen fan de dieren zitten. Ze, de dieren, konden hun niet zien maar wel de muuziek hooren fan de saksoofoon, fieool en gietaar. Kasper was blij dat hij thuis was want het begon steeds harder te waaien en te reegenen. Het was oofer de afsluitdijk wel een mooi gezicht met de hooge golfen.
Omdat de laatste opfang al dicht was beslooten we om Figo naar huis te brengen en dat Beertje en ik onderweg naar Beertjes huis de enfelop af zouden geefen.
Het was, ondanks het minder mooie weer, een gezelluge dag. Eén ding is zeeker we waaren allemaal heel blij weer thuis te zijn bij onze liefe mensen.

Plesier

Foorloopig gaan we geen reizen meer maaken naar opfang-lokaaties weegens het weer en het froeg donkere.
We blijfen natuurluk wel in onze stuudieoo-tuinhuis koomen om met elkaar plesier te hebben en muuziek te maaken.
Jajim en Frou-Frou willen jullie ook weer koomen om te bakken enzoo?

Zekerheid

Wanneer jullie denken ik mis Kever in dit ferhaal dat klopt want ik heb hem niet niet gefraagd om mee te gaan. Niet omdat we ruuzie hebben ofzoo maar omdat ik Kever niet het gefoel wou geefen bij het zien fan een dierenopfang dat hij daar moest blijfen.
Kever heeft al faak in zijn blogs geschreefen dat wanneer er thuis iets was, een hard geluid of iets anders waar hij fan schrikt, hij denkt dat zijn mensen hem niet meer lief finden en hij daar niet meer mag woonen. Ferlaatingsangst noemen ze dat. Nou ik kan jullie met de zeekerste zeekerheid mauwen dat zijn mensen hem de allerliefste finden.

Foor iedereen zachte kopjes en neusje fan Triton die blijft meetetteren foor freede

Triton